หมอยืนยันว่าตาย 2 ครั้ง แต่ก็ยังฟื้น

มีข่าวเรื่องตายแล้วฟื้น ซึ่งไม่มีใครหน้าไหนอธิบายได้เลยว่า ความจริงเบื้องหลังเหตุการณ์นี้เป็นอย่างไร 

แต่ความรู้ที่หลวงพ่อวัดปากน้ำสอนไว้ สามารถอธิบายได้ อย่างน้อยก็ในระดับหนึ่ง

ที่ต้องพูดว่า “อย่างน้อยในระดับหนึ่ง” เพราะ เราวิพากษ์วิจารณ์กันตามข่าว ไม่ได้ลงไปหาข่าวเจาะลึกแบบนักข่าวทั้งหลาย

ถ้าทำอย่างนั้น คือ ตามไปหายาย สัมภาษณ์ยาย แล้วก็เข้าวิชาธรรมกายไปถามกายละเอียดของยาย ก็สามารถรู้เรื่องโดยละเอียดได้

เนื้อหาข่าวด้านล่างนั้น นำมาจากเว็บ sanook.com หัวข้อข่าวก็คือ “สุดทึ่ง!! ฟังยายชาวสุรินทร์เล่าชีวิตตายแล้วฟื้น หมอให้ญาติห่อศพกลับ”  ข่าวนี้ มติชน TVhd ได้นำข่าวไปลง youtube ด้วย ดูวิดิโอด้านบน

เนื้อหาข่าวก็เป็น ดังนี้

ยายตายแล้วฟื้น หลังมีการป่วยโรคหอบหืด หมดสติ แพทย์เร่งช่วยชีวิต ปั๊มหัวใจ จนซี่โครงหักสองซี่ แพทย์ลงความเห็นว่าไม่ฟื้น ก่อนนำผ้าขาวมาห่อศพให้ญาติมาเซ็นชื่อรับศพกลับบ้าน เมื่อมาถึงบ้านญาติ จุดธูปเทียนบอกเจ้าที่เจ้าทาง ผีบ้านผีเรือน แต่เจ้าตัวกลับมีลมหายใจขึ้นอีก ญาติจึงนำตัวไปส่งโรงพยาบาลใกล้บ้านอีกครั้ง แต่แพทย์ไม่รับรักษา บอกให้นำร่างกลับบ้าน สุดท้าย ยายลุกขึ้นฟื้นมาอย่างถาวร พักรักษาตัว จนหายแล้ว ออกกำลังกายด้วยการขุดดิน ปลูกผัก ริมหนองน้ำ ทำให้สุขภาพแข็งแรง โรคภัยไข้เจ็บลดลง ใช้ชีวิตอย่างเป็นปกติ เมื่อวันที่ 24 มกราคม ผู้สื่อข่าวได้พบกับ คุณยายวัลภา จันทร์พิมาย อายุ 65 ปี บ้านหนองแต้ ต.เมืองแก อ.ท่าตูม จ.สุรินทร์ ในช่วงที่คุณยายกำลังขุดดินทำแปลงผัก ริมหนองน้ำประจำหมู่บ้าน เพื่อปลูกผักกาดหอม กระเทียม ถั่วฟักยาว คะน้า แตงกวา พื้นผักหลายอย่าง ที่สามารถขายในท้องตลาด เป็นการปลูกผักแบบพออยู่พอกิน พอขายในชุมชน มีรายได้พอเลี้ยงตนเอง แต่ไม่ถึงกับต้องรวย และที่สำคัญ เป็นการออกกำลังกายให้สุขภาพในยามวัยแก่เฒ่าแข็งแรงขึ้น แม้ว่าจะผ่านช่วงวิกฤตของชีวิตมารอบหนึ่งแล้วก็ตาม คุณยายวัลภา เล่าว่า เมื่อช่วงกลางปี 2557 ที่ผ่านมา ยายได้เดินทางไปเฝ้าไข้ของญาติที่โรงพยาบาลสุรินทร์ เพราะด้วยตัวเองมีโรคประจำตัว โรคหอบหืด กำเริบเป็นหนัก จนหมดสติไป แพทย์โรงพยาบาลสุรินทร์ ได้ช่วยปั๊มหัวใจให้ ทำให้ซี่โครงหักไปสองซี่ ตนก็ไม่ฟื้นขึ้นมาอีก แพทย์จึงให้ญาติ มาเช็นต์ชื่อรับศพกลับบ้าน เมื่อมาถึงบ้านญาติก็ได้จัดธูปเทียนบอกกล่าว อยู่ๆ ตนก็สามารถยกเข่าขึ้นมาได้ รู้สึกตัวขึ้น ญาติที่กำลังเตรียมทำพิธีศพ ก็รีบนำตัวส่งมารักษาที่โรงพยาบาลท่าตูม แพทย์ก็บอกว่า ไม่น่าจะมีชีวิตได้ ก็ให้ญาตินำตนกลับมาบ้าน เพราะแพทย์คงลงความเห็นว่า อาจเป็นการฟื้นขึ้นมาในระยะๆ สั้น แต่พอนำกลับมาถึงบ้านก็กลับฟื้นมีชีวิตขึ้นมาอีกครั้ง เหมือนกับคนป่วยทั่วไป คุณยายเล่าถึงสุขภาพว่า ไม่แข็งแรง มือไม้สั่น อ่อนแรง ต่อมาก็ได้มาขุดดิน แบบประคองร่างกายเดินมาที่ริมคลองน้ำ มาขุดดิน ใช้ไม้หัดขุดเล็กๆ น้อยๆ จนร่างกายแข็งแรงขึ้น ใช้จอบขุดดิน มารื้อพื้นดินเพาะปลูกผักได้และขยายพื้นที่ปลูก จากหนึ่งแปลง จนเป็นสิบแปลง ร่างกายก็แข็งแรงขึ้นตามลำดับ โรคหอบหืด โรคความดันก็หมดไป แพทย์ไม่สั่งยาให้อีก แนะนำให้ออกกำลังกายอย่างนี้ต่อไป และไปตรวจสุขภาพเป็นปกติ คุณยายวัลภา ยังบอกอีกว่า ช่วงที่หลับตายไปก็ไม่ได้ฝัน เห็นสวรรค์หรือนรกแต่อย่างใด แต่เป็นการนอนหลับไปตามปกติ ฟื้นขึ้นมาก็ยังจำหน้าทุกคนได้ จำชื่อญาติพี่น้องได้ปกติ แต่สิ่งที่ได้จากการตายไปแล้วฟื้น คือ การรักษาสุขภาพให้แข็งแรง ออกกำลังกายเล็กๆ น้อยๆ จนร่างกายก็จะแข็งแรงขึ้น

โดยสรุป  คุณยายวัลภา จันทร์พิมาย ท่านเป็นคนขี้โรคพอสมควร  เมื่อมีญาติป่วยจึงไปเฝ้าไข้ให้ญาติ  ที่โรงพยาบาลสุรินทร์ 

งานนี้ปรากฏว่า คนเฝ้าไข้อาการหนักกว่า จนน็อกหมดสติไป

แพทย์ช่วยกันปั๊มหัวใจเต็มที่  ตามข่าวว่า ซี่โครงหักไปถึง 2 ซี่ ก็ยังไม่ฟื้นขึ้นมา แพทย์ก็ลงความเห็นว่า ตายแล้ว

ญาติก็ต้องเอากลับบ้านอย่างคนตาย คือ ห่อเป็นศพกลับมา  มาถึงบ้านคุณยายวัลภากลับฟื้นขึ้นมา  คราวนี้ ญาติเอาไปที่โรงพยาบาลท่าตูม 

แพทย์ก็ลงความเห็นว่า “ฟื้นสั้นๆ” เท่านั้น  เดี๋ยวก็ตายอีก  ให้เอากลับมาบ้าน

แต่ในความเป็นจริง ปรากฏว่า คุณยายวัลภา จันทร์พิมายแกฟื้นขึ้นมาเต็มตัว ทำงานทำการได้อย่างดีอีกด้วย

ประการสำคัญก็คือ โรคภัยไข้เจ็บเดิมๆ หายไปหมดเสียด้วย

เรื่องนี้ คนห้องศาสนา พันธุ์ทิพย์ได้นำตั้งกระทู้ชื่อ “ตายแล้วฟื้น อีกแบบ” แต่ความคิดเห็นของคนในห้องนั้น ก็เดิมๆ ไม่ได้ให้ความรู้อะไร

หลายๆ คนมาทะเลาะกันเสียด้วย

จากข่าวดังกล่าว  ยืนยันได้ว่า

1- คุณยายวัลภา จันทร์พิมายตายจริงๆ  ถ้าแพทย์จากโรงพยาบาลลงความเห็นแบบนี้ ก็ต้องเข้าองค์ประกอบ 3 ประการนี้คือ

- คนคนนั้นต้องหยุดหายใจ - หัวใจของคนคนนั้นต้องหยุดเต้น - สมองของคนคนนั้นต้องหยุดทำงานโดยสิ้นเชิง ที่มา: ศาสตราจารย์คลินิกเกียรติคุณ นายแพทย์ พนัส เฉลิมแสนยากร http://haamor.com/th/%E0%B8%95%E0%B8%B2%E0%B8%A2/

คุณยายวัลภา จันทร์พิมายนี่ แพทย์จาก 2 โรงพยาบาลเห็นว่าตายแน่ๆ นะครับ ตรงนี้ยืนยันว่า คุณยายวัลภา จันทร์พิมายต้องตายแน่ๆ

อย่างไรก็ดี  ตามข้อเท็จจริงนั้น คุณยายวัลภา จันทร์พิมายท่านฟื้นขึ้นมาได้  แสดงว่า องค์ประกอบการตายของแพทย์ปัจจุบัน “ไม่แน่จริง”   ยังมีข้อบกพร่องอยู่

ในทางวิชาธรรมกายนั้น  เรามีเกณฑ์ๆ เดียวเท่านั้น ที่จะดูว่าใครตายแล้วหรือไม่ คือ “หัวข้อต่อกาย” ระหว่างกายมนุษย์กับกายทิพย์

ถ้า “หัวข้อต่อกาย” ระหว่างกายมนุษย์กับกายทิพย์หลุดออกจากกัน รับรองตายแน่ๆ ไม่มีโอกาสฟื้น  แต่ถ้า “หัวข้อต่อกาย” ดังกล่าวไม่หลุดออกจากกัน มีโอกาสฟื้นได้

คุณยายวัลภา จันทร์พิมายนั้น ท่านตายจริง แต่ “หัวข้อต่อกาย” ระหว่างกายมนุษย์กับกายทิพย์ยังไม่หลุดออกจากกันจึงฟื้นขึ้นมาได้อีก

แล้วก็คงหมดเวร หมดกรรมไปด้วย เพราะ บรรดาโรคเก่าๆ มันหายไปหมดเลย 

เราสามารถพูดได้อีกอย่างหนึ่ง  ป่วยคราวนี้ โรคของคุณยายวัลภา จันทร์พิมายมันตายจริงๆ แต่คุณยายวัลภา จันทร์พิมาย ไม่ตาย

“ไมค์” ไก่ไม่มีหัว

เรื่องของคุณไมค์นี้ ขอรับรองว่าเป็นเรื่องจริง  ขอมูลก็เอามาจากเว็บ http://www.miketheheadlesschicken.org/

ลองอ่านภาษาอังกฤษดูบ้าง

The Amazing true story of this famous fowl dates back to September 10, 1945 when Mike, a young Wyandotte rooster, was about to become the dinner of Fruita, Colorado, farmer Lloyd Olsen. With a sharp ax in hand, Mr. Olsen firmly held Mike, preparing to make the bird ready for his wife Clara's cooking pot. Mr. Olsen swung the implement, thereby lopping off poor Mike's head. Mike shook off the event, then continued trying to peck for food. Mike's will to live remains an inspiration. It is a great comfort to know you can live a normal life, even after you have lost your mind. Mike has also inspired an annual festival the third weekend of May. Thousands of people flock to downtown Fruita for music, contests, food and family fun.

สำหรับผู้ที่ภาษาอังกฤษไม่ค่อยแข็งแรงก็อ่านตรงนี้ได้เลย

คุณ Olsen  แกจะฆ่าไก่ไปทำอาหารเย็น แกก็เอาขวานของแกสับคอคุณไมค์  ปรากฏว่า ถึงแม้หัวของคุณไมค์ขาดออกจากตัวไปแล้ว  คุณไมค์แกก็ยังดื้อด้านไม่ยอมตาย

คุณไมค์แกดิ้นรนหนีจากความตายไปได้

คุณ Olsen  ไปเจอคุณไมค์ในตอนเช้าของอีกวันหนึ่ง  ท่านเล่าว่า คุณไมค์กำลังพยายามจะหาอาหารกิน 

คุณ Olsen คงจะหายหิวไปแล้ว หรือจะไปกินไก่ตัวอื่นก็ไม่รู้ เนื่องจากเรื่องไม่ได้บรรยายไว้ ก็เกิดความสงสาร ก็หาทางป้อนอาหารให้

ปรากฏว่า คุณไมค์ท่านมีอายุยืนยาวมาอีก 18 เดือน 

การที่คุณไมค์หัวหายไปแล้ว แต่ยังไม่ตายนี้ คุณ Olsen พาไปที่มหาวิทยาลัยด้วย จึงทำให้คุณไมค์มีชื่อเสียงขึ้นมา

ก็มีการพาคุณไมค์ไปโชว์ตัวตามเมืองต่างๆ ของสหรัฐ  ทำรายได้ให้คุณ Olsen เป็นจำนวนมากเลยทีเดียว

บางท่านอาจจะสงสัยว่า ทำไมเอาเรื่อง คุณไมค์ ไก่ไม่มีหัวมาเขียนด้วย

ผมเอาเรื่องนี้มาเผยแพร่เพื่อต้องการยืนยันว่า “ใจ” ของเรา ไม่ได้อยู่ที่สมอง  ถ้าใจของเราอยู่กับสมอง  คุณไมค์แกต้องตายไปแล้ว เพราะ กายกับใจมันแยกกันไม่ได้

เรื่องของคุณไมค์นี้  โด่งดังมาก ในทุกปีก็จะมีงานฉลองให้ท่าน ดังนี้

Now, Mike's spirit is celebrated every year at the Mike the Headless Chicken Festival the third weekend in May.

เรื่องคุณไมค์ ไก่ไม่มีหัวนี้ มีเผยแพร่ทาง youtube ด้วย รู้สึกว่ามีการสัมภาษณ์หลานของ คุณ Olsen ด้วย 

ใครสนใจมากๆ ภาษาอังกฤษแข็งแรงดี ก็ไปดูได้

เดจาวู เดฌา-วูว์

คำว่า “เดจาวู” วิกิพิเดีย สารานุกรมเสรีให้ความหมายไว้ว่า

เดฌา-วูว์ (ฝรั่งเศส: déjà-vu, แปลตรงตัวว่า "เคยเห็นแล้ว") เป็นคำที่เอมีล บัวรัก (Emile Boirac) ใช้ในหนังสือ ลาเวอนีร์ เดซี ย็องส์ ฟีซิกส์ (L'Avenir des sciences psychiques) เป็นคนแรก หมายความถึง อาการที่รู้สึกว่า เหตุการณ์ที่เพิ่งพบเจอนั้นคลับคล้ายคลับคลาว่า เคยพบเจอมาแล้ว เป็นประสบการณ์ทางจิต เกิดได้กับทุกคนและทุกเวลา ไม่ว่าหลับหรือตื่น

จะเห็นว่า “เดจาวู” นั้น เป็นปรากฏการณ์ในทางวิทยาศาสตร์ เป็นปรากฏการณ์ที่สามารถเกิดขึ้นได้กับทุกคน  แต่วิทยาศาสตร์อธิบายไม่ได้ว่า ที่มาที่ไปของเดจาวูนั้นมาอย่างไป

ตัวผมเองก็เกิดเหตุการณ์เดจาวูบ่อยมาก ตั้งแต่เป็นเด็กมาแล้ว  จึงเข้าใจปรากฏการณ์นี้ ได้เป็นอย่างดี และสงสัยมาโดยตลอดว่า “มันเกิดขึ้นได้อย่างไร”

ตอนนี้ ผมรู้ที่มาที่ไปของเหตุการณ์นี้แล้ว ด้วยวิชาธรรมกาย  แต่ขอยกข้อเขียนของแหล่งอื่นๆ ขึ้นก่อน เพื่อดูว่า นักเขียนท่านอื่นๆ มีความรู้เกี่ยวกับเรื่องเดจาวูอย่างไรบ้าง

บทความเรื่อง “เดจาวู ความรู้สึกพิศวง ปรากฏการณ์ทางจิตที่เกิดขึ้นกับใครก็ได้” เขียนไว้ดังนี้

Dejavu มาจากคำว่า déjà vu  ซึ่งเป็นคำภาษาฝรั่งเศส ถ้าแปลตามตัวก็จะแปลว่า เคยเห็น/เคยรู้สึกมาแล้ว เป็นคำอธิบายปรากฏการณ์ทางจิตและความรู้สึกของมนุษย์ ที่คนๆ นึง เมื่อมาอยู่ในสถานหรืออยู่ในเหตุการณ์นึงเป็นครั้งแรกในชีวิต แต่กลับรู้สึกคุ้นกับเหตุการณ์นี้มาก คล้ายกับว่ามันเกิดขึ้นมาแล้ว แต่ไม่รู้ว่าเป็นความจริงหรือความฝัน!! ความรู้สึกนี้จะแตกต่างจากลางสังหรณ์ อยู่นิดหน่อย พูดง่ายๆ ก็คือ ลางสังหรณ์เราจะรู้ว่ามันจะเกิดขึ้น (มีทั้งลางดีและไม่ดี) ซึ่งถ้าเป็นลางไม่ดี เราก็จะหาทางแก้ไขได้ เช่น ฝันว่าเพื่อนกำลังข้ามถนนเข้าโรงเรียน จู่ๆ ก็มีรถสีขาวขับมาด้วยความเร็วสูงขับชน พอมาเจอสถานการณ์จริงๆ เหมือนในฝัน เราเห็นรถสีขาวขับมาอย่างเร็ว เราจะคุ้นมันมาก เราก็จะห้ามเพื่อนได้ว่าอย่าเพิ่งข้าม เพราะเรารู้สิ่งที่จะเกิดขึ้นจึงเตือน เพื่อนก็จะรอดจากรถชน ส่วนเดจาวูเราจะตรงกันข้ามตรงที่ เราอยู่ในเหตุการณ์หนึ่ง แต่เรากลับสะดุ้งโหยง เพราะรู้สึกว่าเหตุการณ์นี้มันเคยเกิดขึ้นมาแล้วในอดีต และทุกอย่างที่เป็นองค์ประกอบ ทั้งคน สถานที่ สิ่งของ เหมือนกันหมด ซึ่งบางครั้งก็สามารถคาดเดาอนาคตต่อไปได้ด้วย แต่ความรู้สึกนี้จะเกิดขึ้นแป๊บเดียว ประมาณ 5-10 วินาที แล้วก็หายไปให้เรางงเล่นๆ ซึ่งจากการสำรวจจากต่างประเทศ พบว่าจะเกิดขึ้นในช่วงอายุ 15 - 25 ปี ซึ่งจุดสำคัญของเดจาวู ก็คือ เรื่องที่เรารู้สึกว่าเคยเกิดขึ้นมาแล้วนั้นมันเป็นเรื่องธรรมดาๆ ในชีวิตประจำวัน แต่กลับมีรายละเอียดที่ไม่น่าเชื่อมาเชื่อมโยงกัน เช่น จำได้ว่าเหตุการณ์มีใคร กำลังทำอะไรอยู่บ้าง อยู่ตรงไหน ซึ่งจำได้แม้กระทั่งคำพูดหรือการแสดงออกของคนที่อยู่ในเหตุการณ์นั้น เช่น กำลังนั่งกินข้าวกับเพื่อนที่ห้างหลังเรียนพิเศษและกำลังวิจารณ์อาหารร้านนั้นอย่างเมามันส์ว่า ร้านนี้อาหารไม่อร่อยเลย จังหวะนั้นอยู่ดีๆ ก็มีความรู้สึกว่า เอ๊ะ! เหตุการณ์นี้คุ้นๆ แฮะ เหมือนเราเคยมานั่งร้านนี้ กับเพื่อนกลุ่มนี้ มากินที่ห้างนี้ ตอนหลังเลิกเรียนและกำลังพูดวิจารณ์รสชาติอาหารนี้อยู่ด้วย โอ้ว..อัศจรรย์มากๆ แต่มันน่าอัศจรรย์กว่านั้นตรงที่ว่าเราเคยมากินร้านนี้ครั้งแรก!! ดร. เวอร์นอน เอ็ม เนปเป (Dr. Vernon M. Neppe) ผู้เชี่ยวชาญเรื่องเดจาวู ได้แบ่งประสบการณ์เดจาวูออกเป็นถึง 21 แบบ ตัวอย่างเช่น déjà senti (already felt) = เคยรู้สึกเช่นนี้มาแล้ว déjà entendu (already heard) = เคยได้ยินมาแล้ว déjà eprouvè (already experienced) = เคยมีประสบการณ์มาแล้ว déjà rencontrè (already met) = เคยเจอคนนี้มาแล้ว) โดยความคิดเกี่ยวกับเรื่องนี้ ถูกมองว่าเป็นเรื่องเกี่ยวกับการทำงานของสมองและระบบประสาท ทางการแพทย์เรียกว่า การไหลของคลื่นกระแสไฟฟ้าในสมองเกิดการผิดปกติ โดยปกติ เมื่อสมองรับภาพมาจากประสาทตา ก็จะนำมาแปลผล ทำให้รู้ว่าภาพหรือเหตุการณ์ที่เราเห็น มันคืออะไร โดยข้อมูลจากประสาทตาซ้ายจะเข้าสมองซีกขวา ประสาทตาขวาเข้าสมองซีกซ้าย เรียกว่าทั้งสมองทั้งสองต้องทำงานร่วมกันอย่างสามัคคี แต่ถ้าสมองข้างนึงเกิดส่งข้อมูลมาช้าไปนิดเดียว ก็จะแปลความหมายของภาพนั้นว่า เป็นภาพจากความจำ จึงรูสึกว่าเคยเจอเหตุการณ์นี้มาก่อน แต่จำเวลาไมได้ว่าเกิดขึ้นเมื่อไหร่ แต่ความจริงแล้วเป็นแค่ความคิดที่คิดไปเองว่าเคยเกิดขึ้น แต่จริงๆ แล้วไม่เคยเกิดขึ้นมานั่นเอง จริงๆ แล้วยังมีอีกหลายทฤษฎีที่พยายามอธิบายเหตุการณ์ Dejavu ว่าเกิดขึ้นได้อย่างไร เช่น เกิดจากระบบความจำส่วนที่เกี่ยวข้องกับการดึงข้อมูลออกมาใช้ไม่ทำงาน แต่ส่วนที่ทำงานเกี่ยวกับความคุ้นเคยทำงานผิดปกติ แต่ความคิดนี้ก็ถูกแย้งแล้วมองว่า ระบบทั้งสองน่าจะทำงานไม่พร้อมกันมากกว่า หรือแม้แต่ซิกมันด์ ฟรอยด์ ผู้เชี่ยวชาญด้านจิตวิทยา ยังโยงไปถึงจิตวิทยาได้ว่า เกิดจากการนึกถึงภาพหรือเหตุการณ์ต่างๆ ในช่วงที่เราขาดสติ ทำให้รายละเอียดของภาพจึงไม่ชัด แต่ว่าเราจะมีความรู้สึกคุ้นเคยออกมา กลายเป็นเดจาวูนั่นเอง

สำหรับในทางวิชาธรรมกายแล้ว มีหลักการอธิบายดังนี้

กายของมนุษย์มีกายหลักๆ 18 กาย  ที่เกี่ยวข้องกับเรื่องนี้ก็คือ กายมนุษย์หยาบหรือกายเนื้อของเรา กับกายมนุษย์ละเอียดหรือกายฝันของเรา

กายแต่ละกายของเรานั้น มีขันธ์ 5 เป็นของตัวเองทั้งหมด  ดังนั้น กายทั้ง 18 กายของเรา สามารถ “คุย” กันได้ ปรึกษากันได้

แต่ละกายจะมีความสามารถแตกต่างกัน  กายที่เป็นกายโลกีย์ จะมีหน้าตาเหมือนกัน แตกต่างกันที่เครื่องแต่งกาย  

สำหรับกายธรรมของทุกคนจะเหมือนกัน คือ เหมือนกันทั้งโลกเลย  แต่จะแตกต่างกันที่ขนาดกับความใสสว่างของกาย

ถ้ามีคำถามว่า เมื่อเห็นกายธรรม แล้วจะรู้ได้อย่างไรว่า เป็นกายธรรมของใคร 

คำตอบก็คือ ให้ดูกายโลกีย์ของเขา ก็จะรู้ว่าเป็นใคร

กลับมาเข้าเรื่อง “เดจาวู” กายฝันของเรานั้น  เขาก็ทำหน้าที่ของเขาไป ไปเที่ยว ไปทำอะไรต่อมิอะไร

บางที เมื่อกายฝันไปไหน กายมนุษย์หยาบก็รู้ด้วย คือ ฝันไป   ดังนั้น เหตุการณ์ตรงนี้กายเนื้อก็รู้ กายฝันก็รู้

แต่บางทีกายฝันไป แต่กายเนื้อไม่รู้  เมื่อกายมนุษย์ไปพบเหตุการณ์นั้นเข้าอีกครั้งหนึ่ง จึงเกิดปรากฎการณ์ “เดจาวู” ขึ้น

กายฝันของเรานั้น สามารถรู้อดีต รู้อนาคตได้ ดังนั้น ปรากฏการณ์ “เดจาวู” จึงอาจจะเกี่ยวข้องไปในอนาคตได้